Past the point of no return....

Namiętna fascynacja „Upiorem w Operze” powróciła na nowo. Tak jak lubię starocie, tak ludzie rzeczy, które już znam, które lubię. Taki sentymentalizm daje mi ostoje, spokój i swego rodzaju radość z przeżywania tego samego na nowo, tak jakby rozpalić na nowo uczucia w sercu, które dawno nie kochało. Może to i dziwne, ale kogo by chciała obchodzić moja ekscentryczność kiedy jest moja i tylko moja i winna mi się podobać? Lecz różne są przypadki, które chodzą po głowach ludzi i czasami owe mają czelność wtrącania się do innych ludzkich umysłów. Dziwnym jest to, że każdy przecież ma swoje życie, swoim tokiem prowadzone i na tyle skomplikowane, w samej swej istocie, że powinno zajmować tego człowieka w całości i nie wykraczać poza te granice nastepując już na teren innego umysłu. Czasami tak i bywa. Inną kwestią jest pokazanie swojego terenu, oprowadzenie go, pokazanie zasad w nim panujących i proszenie o rozgoszczenie się tak asertywne by nie urażać właściciela, za pozwoleniem obu stron. Rzadko jednak się zdarzają takie związki i takie układy by móc nie rozbić tego zgrania. Ludzie się zmieniają, jak zmienna jest delta. Takie to trochę z dupy wzięte. Cóż...

Passarino.
Chciałabym prosić Twego ducha byś nie opanował moje rządzę i chęci zabawy innymi duszami. Bo ochotę na to mam wielką. Czyż to nie jest Twoje zdanie, że cała reszta jest pod Twoje rozkazy, byleby tylko nie wejść na Twój teren?

Za dużo o terenach dzisiaj.